01x08

W ponurym nastroju dotarłam na miejsce spotkania. Caroline już tam była. Ubrana była w beżowy płaszcz, karmelowe kozaki za kolano i czerowny beret na głowie. Podeszłam do niej. Dziewczyna na mój widok przekręciła głowę.

-Coś ty taka ponura? – spytała, biorąc mnie pod ramię. Szłyśmy niespiesznym krokiem w stronę centrum handlowego.

-Dzisiaj mam taki nastrój. – westchnęłam. Czasami miałam skłonność do melancholii.

-El, wiem, że coś się dzieje. Powiedz mi tu i to natychmiast! – stanęłyśmy. Caroline przeszywała mnie wzrokiem.

-No bo widzisz…Chdzi tu o Klausa….- zerknęłam ukradkiem na nią. Jej mina radykalnie się zmieniła.

-Znowu coś na niego macie?! Wiesz dobrze, że go kocham! On nikomu nic nie zrobi! A jak było z Tobą i Damonem? Wspierałam cię! A ty mi się tak odpłacasz?! – wybuchła. Caroline kocha Klausa? Uniosłam brew. Dziewczyna, zauważywszy, że palnęła głupotę zarumieniła się.

-No…to…nie tak jak myślisz. El, ja kocham Tylera, lecz w naszym związku czegoś brakuje. Nie wiem….Namiętności, pasji? A Klaus…hmm…Sam mnie do siebie przyciąga. Jest w nim coś, czemu nie mogę się oprzeć. – Caroline mówiła coraz szybciej.

-Doskonal cie rozumiem. – tu uśmiechnęłam się. -…a teraz chodź! – pociągnęłam ją za łokieć i weszłyśmy do galerii. W tle leciała muza: 3OH!3 - Don't Trust Me 

Rozejrzałam się. Zewsząd otaczały mnie wystawy pełne ciuchów, butów i innych akcesoriów.

-Chodźmy tutaj! – Caroline wskazała na sklep H&M. Kiwnęłam głową i ruszyłam za nią. Poruszałyśmy się między rzędami ubrań, szukając czegoś odpowiedniego dla mnie. Około godziny później wychodziłam Ze sklepu z dumną miną. Wybrałam ten zestaw: 

-Damon oszaleje jak cię w tym zobaczy – skomentowała Caroline. Lekko przyrumieniłam się. Poszłyśmy jeszcze do kilku sklepów, aby Caroline też coś sobie kupiła. Wybrała to:

-No to chodźmy na kawę. – Caroline przyspieszyła krok. Weszłyśmy do Starbucks’a. Zamówiłyśmy dwie kawy – Caroline wzięła karmelową, a ja moją ulubioną – miętową. Do tego dwa ciastka. Usiadłyśmy w kącie kawiarni.

-No więc? – Caroline uniosła brew.

-Co no więc? – zmarszczyłam brwi, nie rozumiejąc.

-Oh, Elena, nie udawaj głupiej. Jak tam między tobą, a Damonem? – przewróciła oczami.

-A jak ma być? – odpowiedziałam podejrzliwie.

-No nie wiem…Cudownie, romantycznie, zajebiście….- Caroline zaczęła wyliczać, więc postanowiłam ją nieco przystopować.

-Z Damonem jest fantastycznie, ale już podjęłam już decyzję. – oznajmiłam jej poważnie. W jej oczach zauważyłam zdezorientowanie.

-Jaką decyzję? – Caroline była wyraźnie zaskoczona. Łamałam sobie palce.

-Muszę wyjechać. Odetchnąć od tego wszystkiego. – starałam się nie patrzeć na nią, więc patrzyłam na ludzi kręcących się po galerii.

-El, czy ty wiesz co robisz?! Damon oszaleje i wymorduje pół miasta! Tego chcesz?! – syknęła do mnie. Otworzyłam usat, ale nic nie odpowiedziałam. To też była prawda. Zacisnęłam dłonie na filiżance.

-Muszę nabrać dystansu do tego wszystkiego….- zamyśliłam się.

-To dlatego szykujesz tą kolację….- domyśliła się. Nic jej nie odpowiedziałam, tylko kiwnęłam głową. Poczułam lekkie pieczenie. Z moich oczu popłynęły łzy.

-Nie musisz tego robić….- dotknęła mojej ręki, aby mnie pocieszyć. Uśmiechnęłam się lekko.

-Wiem, ale nie chcę, aby przeze mnie zginął. Muszę sama to wyjaśnić. – spojrzałam na zegarek. Była 17:45.

-Ojej, muszę już iść. Muszę coś przyszykować i ogólnie…- wstałam i zapłaciłam. Szybko wyszłyśmy z galerii. Pożegnałam się z nią i biegiem wróciłam do rezydencji Salvatore’ów. Wbiegłam na górę i rzuciłam rzeczy na łóżko Damona. Nikogo w domu nie było, więc postanowiłam wziąć prysznic i przemyśleć to co mam powiedzieć mojemu ukochanemu….